9 miesięcy.

Mogłabym teraz napisać o dziewięciu najpiękniejszych miesiącach w życiu kobiety.
Mogłabym napisać o tym jak to cudnie i najpiękniej przez dziewięć miesięcy żyje się każdej kobiecie. O tym, że to cudowne, że nowe życie, że stan błogosławiony, że kwiatki i motylki i uśmiechnięta Pani z brzuchem sunąca po łące w przewiewnej kwiatkowej sukni.

Mogłabym.

Ale po co kłamać. :-)
Moje 9 miesięcy minęło zupełnie inaczej. Nie pamiętam kwiatków, motylków ptaszków ani łąki. Zamiast kwiatków było dużo wymiotowania, jakoś do 5 miesiąca. Z rana, z wieczora. Po śniadaniu, przed śniadaniem. Najgorzej jak musiałam otworzyć lodówkę. Albo jak coś jadłam i mi zaśmierdziało lodówką, albo jak przechodziłam obok lodówki albo jak obok niej nie przechodziłam. W sumie to zawsze było najgorzej. Zamiast motylków ciągle chciało mi się spać, ale to podobno normalne. Spałam i spałam i spałam oczywiście z przerwami na wcześniej wspomniane kwiatki. Nie było też łąki, był za to ogromny brzuch.

Wyobraźcie sobie ogromny brzuch.
Teraz pomnóżcie to razy dwa. 

Może przesadzam, ale on na prawdę był wielki i ciężki. Pod koniec ciąży mieliśmy przeprowadzkę i mieszkaliśmy bez lustra. W 9 miesiącu wielkie lustro zawisło na ścianie a moim oczom ukazała się wielka kobieta z wielkim brzuchem. Zaczynałam tak dzień, stałam przed lustrem, patrzyłam i nie wierzyłam. Poza tym wszyscy dookoła nie dawali mi myśleć, że rozmiar mojego brzucha jest normalny. "O kurde ale wielki!!", zamiast "Hej, jak się miewasz?" Pod koniec ciąży wróciły "kwiatki" i doszła zgaga i spuchnięte wszystko. I wstawanie w nocy co 3 sekundy. Pod koniec w zasadzie w ogóle nie mogłam spać, więc grywałam w literaki do 4 nad ranem. Ciągle w to przegrywałam, bo ktoś zabrał  mi połowę mojego rozumu. Im bardziej przegrywałam tym bardziej się wkurzałam i nie mogłam spać i tak na okrągło.
Zapomniałam wspomnieć o syndromie wicia gniazda. Prałam wszystko na potęgę. Nawet wycieraczkę z przed drzwi wejściowych. Po tym praniu potrzebowaliśmy nowej wycieraczki ... i pralki. Ostatnią rzeczą jaką pamiętam, była niestabilność emocjonalna. Rany. Reklama allegro z tym dziadkiem wyszła akurat w 3 trymestrze. Płakałam za każdym razem. Płakałam to może nie, wyłam pasuje bardziej. Płakałam też raz na sprawie dla reportera, na wyścigu kolarskim i reklamie proszku do prania. Telegraficzny skrót z moich 9 miesięcy nie prezentuje się najlepiej.

Nie muszę chyba wspominać o wisience na tym torcie przyjemności - porodzie? 

Jak widać, mnie ciąża nie przekonuje. Wolę wszystko to, co jest potem. Lepiej wspominam 9 miesięcy Staśka poza brzuchem jak w brzuchu. Na prawdę.

Jasne , że warto. 

Tajemnicą jaka owiana jest sama sytuacja bycia w ciąży jest przemagiczna. Kto tam w środku mieszka, jakim będzie człowiekiem? Czy mnie pokocha? Czy się dogadamy? Setki pytań i odpowiedzi na które czeka się 9 miesięcy. Całe to moje ciążowe narzekanie codziennie jest mi teraz wynagradzane uściskiem małej rączki, dołeczkiem w policzku przy uśmiechu i każdym jednym kędziorkiem na głowie.

Mam nadzieję, że nikogo nie przestraszyłam ;-) . Mam też nadzieję, że są tu te szczęściary, które lubią i mogłyby cały czas chodzić w ciąży. Dajcie znać, że istniejecie. Tak dla odwagi,  dla całej reszty.